Αδύνατη… μνήμη (και προσοχή)

 

JF14_NV-brain-weightΌσοι έχουν κάνει πολύμηνη δίαιτα για να χάσουν βάρος το γνωρίζουν. Ο ρυθμός απώλειας βάρους, κατά μέσο όρο,  μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Επίσης, δεν είναι ασύνηθες το βάρος που χάσαμε να το ξαναπαίρνουμε. Ο λόγος είναι προφανής, η συμμόρφωση με μια συγκεκριμένη δίαιτα για να χάσουμε βάρος είναι κοπιαστική. Η διανοητική συγκέντρωση αυξομειώνεται και το ίδιο συμβαίνει με το βάρος. Αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ένας τρόπος ή μια μέθοδος να χάσουμε βάρος, και να το διατηρήσουμε, αποφεύγοντας την καθημερινή μάχη με τις θερμίδες που κουράζει.

Πιο συγκεκριμένα μπορούν η μνήμη και η προσοχή να μας βοηθήσουν να χάσουμε και έπειτα να διατηρήσουμε ένα υγιές σωματικό βάρος; Και αν ναι σε ποιό βαθμό ισχύει αυτό; Θα τρώμε λιγότερο αν έχουμε καλύτερη επίγνωση του τί και πόσο τρώμε; Τα δεδομένα δείχνουν ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την όρεξη και την ποσότητα που καταναλώνουμε τρώγοντας ενσυνείδητα και διατηρώντας στη μνήμη μας το τί φάγαμε. Δηλαδή με άλλα λόγια ενισχύοντας την προσοχή και τη μνήμη μας βοηθάμε στην απώλεια βάρους και αποφεύγουμε τα προβλήματα του υπολογισμού και της παρακολούθησης θερμίδων. Παρακάτω απαριθμούμε τέσσερις προσωπικούς κανόνες που θα σας βοηθήσουν να χτίσετε μια συμπεριφορά, βασισμένη στην ενσυνείδητη κατανάλωση φαγητού και την ικανότητα ανάκλησης της, προκειμένου να βοηθηθείτε για να περιορίσετε τη ποσότητα του φαγητού.

Αποφύγετε τους περισπασμούς όταν τρώτεman_tv_eating

Συχνά ακούμε πως δεν πρέπει να τρώμε μπροστά στη τηλεόραση. Η συμβατική σοφία προστάζει πως όταν τρώμε και παρακολουθούμε τηλεόραση η προσοχή μας αποσπάται και τρώμε πιο πολύ χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Με άλλα λόγια, όταν αποσπόμαστε και μειώνεται η επίγνωσή μας επηρεάζεται η άμεση κατανάλωση φαγητού. Αυτό ίσως να μην ισχύει πάντοτε καθώς ορισμένες φορές οι μερίδες ορίζονται από άλλους (παρ. παραγγελία). Αυτό στο οποίο καταλήγουμε είναι πως η ενσυνείδητη κατανάλωση φαγητού επιδρά και στα μελλοντικά γεύματα. Δηλαδή, η μη ενσυνείδητη κατανάλωση θα’χει σαν αποτέλεσμα να φάτε περισσότερο και στο επόμενο γεύμα σας. Αποφεύγοντας τους περισπασμούς θυμόμαστε καλύτερα τί φάγαμε και προσαρμόζουμε το επόμενο γεύμα ώστε να περιορίσουμε την επόμενη πρόσληψη θερμίδων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το φαγητό μαζί με άλλους μπορεί να θεωρηθεί περισπασμός. Ταυτόχρονα όμως προσφέρεται για να αποκτήσουμε υγιείς διατροφικές συνήθειες και δεν θα έπρεπε κανείς να αποτρέπεται από αυτό. Είναι όμως χρήσιμο να αποφεύγουμε την τηλεόραση και άλλους αντιπερισπασμούς.

remember-brainΘυμηθείτε τί έχετε ήδη φάει πριν το επόμενο γεύμα σας

Ετοιμάζοντας ένα γεύμα συνήθως προσπαθούμε να ανακαλέσουμε ότι φάγαμε προηγουμένως. Αν δεν θυμηθούμε σωστά ίσως υποτιμήσουμε την ποσότητα που καταναλώσαμε και προσπαθήσουμε να τη συμπληρώσουμε τρώγοντας πιο πολύ. Άρα, μνημονεύοντας ό,τι φάγαμε νωρίτερα, μετριάζουμε αυτά που τρώμε αργότερα. Η εφαρμογή μεθόδων για να το πετύχουμε δεν είναι πάντα εύκολη, και υπάρχει ανάγκη να επινοηθούν χρηστικοί τρόποι τους οποίους να μπορεί κανείς να υιοθετήσει για να βοηθηθεί.

 Ενδυναμώστε τη μνήμη του τί φάγατε

Πρέπει να βρείτε τρόπους ώστε να θυμάστε το φαγητό ή τα φαγητά που φάγατε για περισσότερο. Μπορείτε να το κάνετε με κάποιο οπτικό βοήθημα, αλλά αυτός είναι μόνο ένας τρόπος, και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιον άλλο θέλετε. Ενισχύοντας την ικανότητα ανάκλησής μας χαλιναγωγούμε την πρόσληψη τροφής και είτε χάνουμε βάρος είτε το διατηρούμε σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο.

Έχετε επίγνωση του τί τρώτε

Αυτός ο κανόνας μπορεί να κατανοηθεί σαν μια ανακεφαλαίωση του τί φάγατε αμέσως μετά την ολοκλήρωση του γεύματος σας. Θα επιβεβαιώσει (ή όχι) το τί και πόσο νομίζετε ότι φάγατε και θα σας βοηθήσει να το ανακινήσετε στη μνήμη σας αργότερα όταν θα αποφασίζετε για το επόμενο γεύμα σας. Τόσο αυτός ο κανόνας όσο και ο προηγούμενος ίσως απαιτούν πιο μελετημένες τεχνικές ή τη συνδρομή ενός ειδικού.

 

Πηγή

Robinson E, Aveyard P, Daley A, Jolly K, Lewis A, Lycett D, Higgs S, Eating attentively: a systematic review and meta-analysis of the effect of food intake memory and awareness on eating, American Journal of Clinical Nutrition, 2013;97:728-42.